Mądrość, której nie potrafiono uciszyć.
Urodziła się pod koniec III wieku, około 287 roku, w Aleksandrii — mieście nauki, filozofii i sporów o prawdę. Katarzyna była córką możnego rodu, obdarzoną niezwykłym umysłem i sercem niespokojnym, które nie zadowalało się półprawdą. Szukała mądrości, aż znalazła ją w Chrystusie — Prawdzie żywej. Gdy jako młoda kobieta stanęła przed cesarzem Maksencjuszem, nie ulękła się ani władzy, ani gróźb. Według starożytnej tradycji pokonała w dyskusji uczonych filozofów, którzy mieli ją zawstydzić. Jej słowa nie były tylko argumentem — były świadectwem wiary rozświetlonej rozumem. Skazana na śmierć około 305 roku, miała zginąć na kole z ostrzami. Narzędzie tortur rozpadło się jednak, jakby samo stworzenie nie chciało dotknąć tej, która należała do Boga. Ostatecznie poniosła męczeństwo przez ścięcie mieczem — spokojna, wierna, wolna.
Tradycja Kościoła przekazuje, że jej ciało zostało przeniesione przez aniołów na Górę Synaj, gdzie do dziś w monasterze św. Katarzyny spoczywają jej główne relikwie. To tam, u stóp góry Przymierza, mądrość młodej męczennicy wciąż przemawia do pielgrzymów z całego świata.
Obecność relikwii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w naszym sanktuarium przypomina, że wiara i rozum nie są sobie wrogie. Jej życie jest światłem dla tych, którzy szukają prawdy bez lęku i kochają Boga całym umysłem i sercem. Tam, gdzie prawda spotyka miłość, rodzi się świętość, której nic nie potrafi zniszczyć.